Jeśliby się nad tym dobrze zastanowić, nie chcielibyśmy wiedzieć czy pamiętać wszystkiego. Pamięć idealna nie kojarzy się nam najlepiej, by przywołać historię pamiętliwego Funesa z opowiadania Borgesa. Narrator pisze o nim, o człowieku, który pamięta wszystko, że po wypadku “teraźniejszość stała się prawie nie do zniesienia przez swoje bogactwo i swoją wyrazistość, a także przez obecność najdawniejszych nawet i najbardziej banalnych wspomnień”. Funes tłumaczy, że “w moich snach mam więcej wspomnień niż mieli wszyscy ludzie jak świat światem”. Chwilę później dodaje, że “moja pamięć, panie Borges, jest jak ogromny śmietnik”. Jednakże pamięć to nie wiedza, choć jest jedną z jej form. Bez pamięci nie ma wiedzy, dlatego wynalazek pisma uratował po części zamierzchły dorobek ludzkości, który trwał tylko w ustnych opowieściach. Będąc wyposażonym w pamięć, mamy wiedzę o przeszłości, ale też możemy marzyć o tym, że wiedza, jaka jest do odkrycia i zdobycia w przyszłości, jest wielką obietnicą, wobec której nie można przejść obojętnie.
Źródło cytatów: Historie prawdziwe i wymyślone, Jorge Luis Borges, Muza, 1993, str. 248-249
Dodaj komentarz