Oprócz nas nikt tego nie przeczyta – mówią ludzie o różnej narodowości, ale z jedną cechą wspólną: to ci, którzy posługują się językami niszowymi, zmarginalizowanymi, językami, które nie są tłumaczone na języki popularniejsze, o większym zasięgu. Mało kto o tym mówi i myśli, ale nie ma większego podziału na świecie niż języki, zwłaszcza gdy mowa o tekstach pisanych. Co prawda najnowsze technologie umożliwiają szybkie, choć mocno niedokładne tłumaczenia, ale tu chodzi o dzieła wiekopomne, wielkie i warte rozpowszechniania, których w każdej kulturze językowej powstaje całkiem sporo. Raz na jakiś czas zdarzają się takie tłumaczenia – które notabene wymagają ze strony tłumaczy ogromnego doświadczenia i wyczucia językowego – ale najczęściej giną w natłoku literatury rodzimej danego kraju lub tłumaczeń z języków wiodących – angielskiego, francuskiego czy hiszpańskiego. Niekiedy można odnieść wrażenie, że poszczególne kraje to wyspy kulturowe, z niemożliwymi do przetłumaczenia kontekstami, aluzjami i grami literackimi. Jak sytuuje się na tak zarysowanej mapie nasz kraj? Otóż nie jest najgorzej, czego dowodzą liczne tłumaczenia naszych najwybitniejszych pisarzy, z drugiej strony należałoby sobie zadać pytanie, ile wybitnych dzieł literackich zostało przetłumaczonych na język polski? Myślę, że parę procent, nie więcej.
Dodaj komentarz