Tak bardzo jesteśmy uzależnieni od opowieści w naszym życiu, że nawet gdy w danej chwili nic nie czytamy – nie mamy ochoty na żadną książkę, albo nie mamy akurat do nich dostępu, ani do żadnego tekstu zawierającego jakąś narrację – to nadal tkwimy po uszy w opowieściach: wtedy opowiadamy sobie nasze życie, analizujemy i rozpatrujemy różne możliwości, wspominamy osoby i zdarzenia. Czytając, poznajemy inne narracje i perspektywy; nie czytając, snujemy własną opowieść, która często wydaje nam się tak niewiarygodna, że zakrawa na fikcję, literacki żart.
Dodaj komentarz