Cechą charakterystyczną twórczości Jerzego Pilcha, zdaniem Przemysława Czaplińskiego *, jest sublimowanie rzeczywistości. Z tego też względu pierwszym skojarzeniem literackim w odniesieniu do Pilcha jest dla niego Bruno Schulz. Nie ukrywam, że lubię słowa, które potrafią w skondensowanej formie zawrzeć setki, jak nie tysiące innych słów. I znowu mi się poszczęściło, znowu natrafiłem na takie słowo. Bowiem w owym sublimowaniu możemy przecież odnaleźć nie tylko idealizowanie, ale też uwznioślanie czy uszlachetnianie, czyli wszystko to, co stanowi esencję książek autorstwa Pilcha. Na dowód tej tezy niech posłuży cytat niniejszy:
“Babcia Czyżowa bolała nad niedoskonałością dziadka, ale to było pół biedy, bo dziadek, choć też w zasadzie doskonały, nie miał świadomości swej doskonałości i był przez to doskonały trochę mniej. Doskonałości musi towarzyszyć świadomość doskonałości, nie można być doskonałym, nie zdając sobie z tego sprawy, nie włada się wówczas należycie darem swej doskonałości, nie czyni z niej należytego użytku.”
* Przemysław Czapliński użył tego sformułowania podczas debaty z Ryszardem Koziołkiem w ramach festiwalu literackiego Granatowe Góry im. Jerzego Pilcha w Wiśle (30.05.2024).
Źródło cytatu: Bezpowrotnie utracona leworęczność, Jerzy Pilch, Wydawnictwo Literackie, 2001, s. 152
Dodaj komentarz