Czytając o nieskończoności książkę popularnonaukową natrafiamy co rusz na wielkie pytania o naturę rzeczywistości. Jednym z takim pytań – przyznaję, że dosyć zaskakującym i nieintuicyjnym – jest to, czy materia może być nieskończenie podzielna? John Barrow w “Księdze nieskończoności” bawi się w detektywa i rozbudowuje tę kwestię o kolejne pytania, które prowadzą do jakże frapującej konkluzji:
“Czy możliwe jest znajdowanie coraz mniejszych, coraz bardziej elementarnych cząstek wewnątrz tych, które już znamy? A może jest jakaś granica, najmniejsze coś, najmniejsza długość lub najkrótszy czas, w którym już dzielenie na mniejsze części się kończy? A jeśli podstawowe składniki, z których utkany jest świat, zupełnie nie są podobne do cząstek. […] A może nieskończoności są po prostu sygnałem, że nie znaleźliśmy dostatecznej liczby elementów tej układanki?”
Źródło cytatu: Księga nieskończoności, John D. Barrow, Prószyński, 2008, str. 11, przekład Tomasz Krzysztoń
Dodaj komentarz