Fascynują nas przeróżne odcienie rzeczywistości. Nie tylko sprawy namacalne, także idee. Moją idée fixe jest miasto, w sensie abstrakcyjnym, metaforycznym. Inne idee zataczają wokół niej szerokie kręgi, wypatrując dogodnego lądowiska. Miasto, gdzie mieszkańcy muszą odznaczać się różnorodnością, bo jeśli są identyczni, niezróżnicowani, homogeniczni, monolityczni, idea miasta pryska jak bańka. Bowiem miasto – jak pisze Bohdan Paczkowski w “Ścieżkach” – “powstaje w miejscach, w których spotykają się różne potencjały, różne intencje, różne zamiary, i te różnice wyznaczają właśnie pole miasta.” Bowiem – jak pisze Italo Calvino w “Niewidzialnych miastach” – “każdy człowiek nosi w umyśle miasto złożone z samych różnic, miasto bez figur i bez kształtu, zapełniane przez poszczególne miasta.” Miasto, które fascynuje jako wytwór wyobraźni. Miasto, którego historię można odkrywać bez końca. Wreszcie miasto, które stanowi o nas, które rytmizuje naszą codzienność, i którego poranne mgły snują obietnicę lepszego jutra.
Źródła cytatów:
Niewidzialne miasta, Italo Calvino, WAB, str. 28, przełożyła Alina Kreisberg
Ścieżki, Bohdan Paczkowski, słowo/obraz terytoria, 2021, str. 184
Dodaj komentarz