Spójrzmy prawdzie w oczy: bohaterowie literaccy też sypiają, też zasypiają, i to w dwóch wersjach: albo usuwają się w cień, schodzą z pierwszego planu, udostępniając przestrzeń narracyjną innym postaciom, choćby na moment; albo śpią snem sprawiedliwego, gdy książka leży zamknięta. Tym samym łatwo sobie wyobrazić, że w chwili otwarcia książki uśpieni dotychczas bohaterowie budzą się z pięknego snu, i wówczas muszą się zderzyć z brutalną rzeczywistością: zostają odarci z prywatności, z najbardziej intymnych uczuć i myśli, a ich relacje z innymi stają się przyczynkiem do niekończących się nigdy analiz i interpretacji.
Dodaj komentarz