Każdy poranek to dla mnie wybór: czy iść w zastaną rzeczywistość, czy stwarzać ją od nowa, czy dopisywać do niej narrację, która na trwałe zmieni nadchodzący dzień, przez co moje pisanie staje się obywatelskim obowiązkiem, etycznym zobowiązaniem, od którego nie ma jak uciec, to moja powinność, którą czynić powinienem, dla dobra samego siebie i dla dobra innych, mimo że słowa wydają się tak błahe, nieważkie wręcz, co to unoszą się jak pyłki w powietrzu i złapać ich wszystkich niepodobna.
Dodaj komentarz