Piszę o książkach, bo chcę zrozumieć, dlaczego piszę o książkach. To swoiste zapętlenie jest rodzajem terapii, formą samopoznania, próbą odnalezienia siebie w gąszczu znaczeń. Przecież wystarczyłoby czytać, jest tyle wielkiej literatury. Po co więc pisać o czytaniu, jaki sens tej czynności, która wymaga innego rodzaju, choć równie tytanicznego i syzyfowego wysiłku? Jedyne, co mogę kategorycznie stwierdzić, sprowadza się do tego: piszę, bo myśli domagają się zaistnienia na piśmie, a presja jest tak duża, że odkładam lekturę i zaczynam zapisywać luźne myśli, które wynikły z czytania, z tego wpatrywania się w słowa, jakby to w nich, nigdzie indziej, skrywały się rzeczy wykraczające poza wyobraźnię.
Dodaj komentarz