Esencjonalny esej. Ważny, potrzebny, oddający ducha czasów. Byung-Chul Han pisze w nim, że:
“Nie rzeczy, a informacje określają świat życia. Nie zamieszkujemy już ziemi ani nieba, ale Google Earth i Cloud.”
Obojętniejemy na rzeczy materialne, zajmując się abstrakcyjnym wymiarem tychże rzeczy: ich wartością, użytecznością, ich zerojedynkowością.
“Rzeczy dziś coraz częściej schodzą na dalszy plan uwagi. […] Naszą obsesją nie są już rzeczy, ale informacje i dane.”
Brzmi to może nieco na wyrost, bo media nieustannie podsycają wirusa materializmu, ale po prawdzie żyjemy już w świecie cyfrowym, zdigitalizowanym, odhumanizowanym, zalgorytmizowanym. Zachowujemy się jak bezwolne maszyny, nie rozumiejące, jak działa sztuczna inteligencja, jak działają sieci neuronowe, jak działają nawet proste algorytmy organizujące nasze życie.
A najgorsze zdaniem Byung-Chul Hana jest to, że:
“Informacja jest addytywna, a nie narracyjna. Można ją policzyć, ale nie można jej opowiedzieć.”
Jak zatem opowiedzieć świat ze skrawków rozproszonych informacji? Jak zrozumieć czarną skrzynkę, w której algorytmy szaleją, a człowiek stoi z boku i staje się biernym obserwatorem? Jak pozostać człowiekiem w czasach natłoku informacji, danych i tychże właśnie algorytmów, które mają z założenia ułatwiać nam życie, a tak naprawdę czynią z nas niewolników posłusznie wykonujących predefiniowane zadania?
.
.
.
Źródło cytatów: Nie(do)rzeczy, Byung-Chul Han, Wyd. Uniw. Łódzkiego, 2023, przekład Marcin J. Leszczyński
Dodaj komentarz