W odsłuchanym dzisiaj odcinku podcastu “Literatura ze środka Europy”, jego autor, Marcin Piotrowski, przypomniał mi o nieco zapomnianych przeze mnie tekstach Zbigniewa Herberta, na czele z “Martwą naturą z wędzidłem”. Zupełnie zapomniałem, że ta niezwykła książka składa się z dwóch części: szkiców w formie niezwykłej urody esejów, oraz apokryfów w formie krótkich opowiadań. Zupełnie zapomniałem, że niegdyś zaczytywałem się w tych specyficznych tekstach “przypisywanych” Herbertowi. Dziś zapomnienie zamieniło się w przypomnienie, i to przypomnienie równie niezwykłe jak przypomniane teksty: czytając ponownie pierwszy apokryf, “Łaska kata”, słowo po słowie przypominałem sobie, że już to czytałem. Doznawałem literackiego déjà vu w każdym zdaniu, i niemal przeczuwałem, co autor napisze w kolejnym. Apokryf ten czytałem zapewne ostatni raz jakieś dwadzieścia lat temu: nic się nie zestarzał, wręcz dojrzał, zyskał w moich oczach. Dzisiaj nawet uwierzyłem, że to prawdziwa historia, a to zdaje się było głównym celem Herberta: uwierz w to, co piszę, nawet jeśli wiesz, że to apokryf.
Dodaj komentarz