Wśród setek zdań przykuwających uwagę, jedno mnie dziś zadziwiło. Nie tylko zresztą dziś, bo w różnych wersjach miałem z nim już styczność wielokrotnie. Brzmi krótko i dosadnie: “Jak żyć pełniej, posiadając mniej”. Nowy trend, niech żyje minimalizm. Ale ileż tu podtekstów: “jak” – forma poradnikowa, tłumacząca świat; “żyć pełniej” – jakby tylko jedna droga była właściwa, jakby różnorodność popadła w zapomnienie, “posiadając mniej” – jakby teraz posiadało się dużo, albo zbyt dużo. Można by napisać całą książkę w tym temacie, jak to uczynił właśnie James Wallman, publikując “Rzeczozmęczenie”. Można też być wyznawcą tej koncepcji, a można też być jej zajadłym przeciwnikiem.
Kto tu ma rację? Mniej znaczy lepiej? A może więcej też znaczy lepiej, ale w innym kontekście, w innych okolicznościach? Należy mieć mniej rzeczy w mieszkaniu, powiedzą jedni, bo mamy wówczas więcej życiowej przestrzeni, co dla niektórych oznacza, że należy zredukować nawet domową biblioteczkę, a nawet ją zlikwidować. Inne zaś powiedzą, że więcej rzeczy w najbliższym otoczeniu daje im osłonę przed wrogim światem, wnosi powiew egzotyki i rozbudza na nowo wspomnienia, co oznacza, że dokładanie kolejnych rzeczy jest wręcz pożądane, włącznie z książkami.
Oto mamy dwie wizje świata i jedną ideę – minimalizm – która ma być panaceum na wszechobecny nadmiar. Nie ma tu idealnego rozwiązania, zresztą koncepcja ograniczania rzeczy i tak jest kwestią indywidualną.
Rzeczozmęczenie jawi się zatem jako jedna z tych współczesnych filozofii życiowych, które wiele obiecują, ale zazwyczaj nie wnoszą nic ożywczego w nasze życie. Idealnie byłoby samemu zdecydować, co nam pasuje, a nie podążać za modą, za tym, co praktykują inni, obcy nam ludzie w odległym zakątku kuli ziemskiej. Już wolę dokupić kolejną książkę i wprowadzić w moje książkowe życie jeszcze większy chaos, z nadzieją, że odnajdę tam to, czego żaden poradnik nie uwzględnia.
Dodaj komentarz