“Jeśli uznamy […], że jesteśmy językiem, którego używamy, wówczas słowniki stanowią nasze biografie. Odnajdziemy bowiem w nich wszystko, co wiemy i o czym marzymy, wszystko, czego pragniemy i czego się lękamy, każde nasze osiągnięcie i każdą małostkowość.”
Słowniki jako biografie, a mówiąc ściślej, słowniki i encyklopedie, jak zaznacza Manguel. Tym samym, można by rzec, książki zostają ożywione, przypisany im zostaje żywot, z narodzinami i śmiercią wetkniętymi w pierwszą i ostatnią stronę. Pod warunkiem – jakże mi się podoba ta metafora – że jesteśmy językiem, że nasze istnienie poza słowami jest co najwyżej nieociosane, nieuchwytne, nieopisywalne. Słowniki jako biografia ludzkości rozdrobnionej na tysiące niekompatybilnych języków, z których każdy opowiada nieco inną historię, nieco inaczej wyjaśnia świat, a spotkania ludzi mówiących obcymi językami kończą się zazwyczaj fiaskiem, chyba że komunikacja nie zostanie uratowana poprzez gesty i mimikę.
“Jeśli książki są naszym repozytorium doświadczeń” – dopowiada Manguel – “ a biblioteki stanowią nasz magazyn pamięci, to słownik jest naszym amuletem chroniącym od zapomnienia.”
Zauważmy jednak, że najtrafniejsze spostrzeżenia Manguela zaczynają się od słowa “jeśli”, co sprawia, że jeśli chcemy w pełni mu zaufać, musimy poddać się urokowi jego myśli, tryb przypuszczający odpuścić, a ideom wierzyć na słowo.
.
.
.
Źródło cytatów: Pożegnanie z biblioteką, Alberto Manguel, Wydawnictwo Drzazgi, 2022, przekład Michał Tabaczyński
(cytat 1: strona 121, cytat 2, strona 123)
Dodaj komentarz