Z dnia na dzień zmieniają mi się priorytety. Bywa teraz tak, że dzień uznaję za udany, jeśli uda mi się pomyśleć jedną rzecz w pełni; zastygam wówczas w niepewności, czy idea jest tego warta, potem obieram ją z tysiącletnich naleciałości, a to, co zostaje, niech to będzie metaforyczna twarda pestka, najpierw oglądam z każdej strony, potem ostukuję, nasłuchuję echa, i gdy upewnię się, że w środku została już tylko jedna myśl, jedna idea, odstawiam ją na bok, żeby nikomu nie zawadzała, najlepiej w dobrze nasłonecznione miejsce, pełne żywotności i optymizmu, i pozwalam jej odrodzić się w nowej postaci, jako roślina o nieznanych jeszcze właściwościach, które będę podlegać filozoficznym dysputom przez kolejne tysiąclecia.
Dodaj komentarz