“Nie opuszcza mnie przekonanie, że Schulz pozostaje pisarzem nieodkrytym. Wielorako, świetnie, innowacyjnie przeczytanym, skonstekstualizowanym i sproblematyzowanym, sklasyczniałym i świeżym, znanym i nieznanym, zakorzenionym i osobnym, ale wciąż nieodkrytym to znaczy skrywającym tajemnicę, jakąś tajemnicę nadającą się do odkrycia […]. Są przecież pisarze zachwycający i zarazem nieskrywający tajemnicy – Schulz do nich nie należy.”
W związku z powyższym uważam, że krytyka literacka nie powinna mieć racji bytu (za wyjątkiem tych krytyków, których teksty wykraczają poza czystą krytykę i zahaczają o definicję wybitnego dzieła literackiego). Ponieważ każda książka jest świętością, osobistym dokonaniem, zapisaniem się w annałach, wstąpieniem w szeregi piszących, czyli tych, co odsłaniają w słowach część swojego istnienia. Bywa nawet, że całość.
Źródło cytatu: Przed i po – Bruno Schulz, red. Józef Olejniczak, esej: Przed Schulzem, czyli przeciw mitologiom, Filip Mazurkiewicz, s. 61
Dodaj komentarz