W normalnym życiu pisarz żyje w skrajnościach: od totalnej rozpaczy i poczucia bezsensu istnienia po spełnienie w pisaniu, po uczucie bycia tym, co przynosi znaczenia, a jego twórczość służy tylko i wyłącznie do łączenia tych skrajności i zasypywania tej wyrwy, której krawędzi nie widać, chyba że dobrze wczytamy się w dzieła niektórych pisarzy, wówczas istnieje szansa, że dostrzeżemy nie tylko krawędzie, ale i dokładny kształt tej wyrwy, która urasta do rangi mitycznej postaci, co rozpycha ziemię, żeby wydostać się na powierzchnię i zaczerpnąć świeżego powietrza, i wykonać pierwszy oddech niczym człowiek, który zasiada do pisania swojej pierwszej książki.
Dodaj komentarz