Jak odległymi planetami jesteśmy widać najlepiej po osobach piszących, zwłaszcza tych piszących prozę, poezję i inną twórczość na wskroś własną: nawet ich teksty nie zdradzają, kim oni tak naprawdę są, ich teksty to tylko kolejny kamuflaż, za którym można się schować przed przeznaczeniem, jeśli w takowe się wierzy, albo przez losem, jeśli ma się matematyczno-metafizyczne skłonności, albo przed życiem jako takim, które zmusza niektórych do ucieczki w słowa, w czystą, niezmąconą niczym semantykę, gdyż tylko tam można schować się całkowicie, odłączając się od istnienia fizycznego, gdyż tylko tam można schować cząstkę siebie, która nigdy nie zostanie namierzona, zdekonstruowana czy odgadnięta; ona tam już zawsze będzie.
Dodaj komentarz